اينكه آقای قاسمي (تحصيلدار ِ شركت) امروز فاميلي ِ من و ليلا رو با هم تركيب كرد و صدام زد: "خانم ِ احمدي نژاد!" اونقدرا روي نِرو (nerve) نبود كه بعدش هزار و دويست و شونصد مرتبه ازم عذرخواهي كرد، انگار كه فُحش ي ناموسي داده بهم و بعدترش هم اين اشتباهِ حماسي خودش رو براي تموم ِ اعضاي شركت و دفتردارهاي بقيه ي نواحي تعريف كرد.

پي نوشتِ مهم تر از اصل: يعني 4تا آدم ِ عاقل پيدا نميشن كه اين سنگ رو از تهِ چاه در بيارن؟ بابا يعني جونِ مردم خيلي كمتر از در و ديوار و اموال عمومي ارزش داره؟ اون خبرنگار ِ نسبتاً محترمي كه بعد از اعلام ِ زخمي شدن چندين نفر توي حرمِ امام، خدا رو شكر ميكنه كه صحن آسيبي نديده و سالمه، واقعاً به چي فكر ميكنه؟ من حرفهاي آقاي خامنه اي رو حجت مي دونم. تا حالاش هم هيچ اظهار نظري نكردم اما وقتي به ولايتِ فقيه اعتماد دارم يعني حرفهاي ايشون برام حجته. گفتم كه فقط گفته باشم. هر كي خوشش مياد بياد، نمياد هم نياد! فقط تا مي تونيد نذاريد جون و خونِ اين مردم به خطر بيفته.

پی نوشت۲ (یک ساعت بعد): یه آقایی رو هی هی توی تلویزیون نشون میدن که نماینده مجلسه و میگه که به آقای رضائی هم رای داده و هی هی تر میگه که تقلّبي هم در كار نيست و تازه اشم با اين اوضاع و احوال همنين ۱۳ ميليون راي كه آقاي موسوي آورده هم شاهكار كرده. دلم ميخواد بهش بگم: شاهكار! اون ۱۳ ميليون نتيجه ي شاهكار ِ موسوي نيست. نتيجه ي گلكاريِ كس ِ ديگه ايه!

پي نوشت۳: هيچ راهي ندارم كه بهت خبر بدم بهم بزنگي. اي حسّ ششم ِ ايشون! بيدار شو پليز!